همه قصه تنهایی من

X

همه قصه تنهایی من

دل نوشته های لحظه های تنهایی


	گم شدن يه روز خودم، خودمو تو كوچه‌ها جا مي‌ذارم يه روز خودم به خودم پشت پا مي‌زنم يه روز خودم تنگ غروب واسه خودم گريه مي‌كنم يه روز بدون اين‌كه كسي بفهمه خودم چشم خودمو مي‌بندم يه روز بي‌اونكه كسي بفهمه خودم سر خاك خودم گريه مي‌كنم واسه تنهاي‌ايم واسه بي‌كسي‌ايم \|+\| نوشته شده توسط سعید در یکشنبه 18 مرداد1388 \|


	ابدیت تو را به خاطره‌ها مي‌سپارم تو را براي هميشه به خاطره‌ها مي‌سپارم تو را به قد سكوت فراموش مي‌كنم تو را در خاطر خاطره‌ها فراموش مي‌كنم تو را براي زنده ماندن يادها به يادها مي‌سپارم تو را به خاطر همه نگراني‌هايم فراموش مي‌كنم تو را به سكوت و لبخند سكوت مي‌سپارم \|+\| نوشته شده توسط سعید در شنبه 17 مرداد1388 \|


	بیهودگی بيهودگي‌هايم را ببخش، چرا كه بيهودگي تنها همدم تنهايي‌ام شده است. شادي، سرور،نغمه،غزل و خيلي‌هاي ديگر از كنارم رفته‌اند و تنها همدم من همان است كه گفتم. غم آخرين نفري بود كه نفس تا نفس آخرش در كنارم ماند، اما وفادارتر از آن تنهايي بود كه در برابر بيهودگي تاب نياورد و گريست. حالا چند وقتي است من و او هر دو مانده‌اين در گوشه‌اي از يك بي‌جا و بي مكان، بي‌زمان و حتي بي‌هويت تا باشد كدام يك از ما بر ديگري فايق آيد. نگفتم پيروز تا مبادا اميد كه هنوز از كوچه ما پا بيرون نگذاشته است، حسودي كند. صداي پايش مي‌آيد. \|+\| نوشته شده توسط سعید در شنبه 23 خرداد1388 \|


	تقویم زندگی همه شعرهای زیبایی مرا باد پاییزیی برد همه حرف های مرا همه اشک های مرا و همه خاطرات من زیر برف ها گم شدند. همه اسم ها در تاریکی جاده تنهایی با دور دست ها کم نور رفیق و یار شدند. همه را به امید بهاران تقویم خرداد خریدم دیدم که همه روزهای بهارانش ابری بود و قرمز. \|+\| نوشته شده توسط سعید در شنبه 16 خرداد1388 \|


	برای تو براي تو مي‌نويسم تويي كه نازنيني براي تو مي‌نويسم تويي كه هيچ‌گاه نديدي عاشقانه به پايت سوختم براي تو مي‌نويسم تويي كه مرا در جاده‌هاي بي كسي تنها جا گذاشتي براي تو مي‌نويسم تويي كه سكوت را براي تمام لحظه‌هاي من به ارمغان آوردي براي تو مي‌نويسم تا بداني كجا ايستاد‌ه‌اي براي تو نوشتم همه اين‌ها و خيلي چيز‌هاي ديگر را ننوشتم تا بداني هنوز دوستت دارم. \|+\| نوشته شده توسط سعید در چهارشنبه 13 خرداد1388 \|


	تو از دل نوشتی، من از دل نوشته اگه یه روزی، یه جایی،یه جوری، یه کسی ما رو جا گذاشته حالا اگه اون رفته و ما ایستادیم یا ما رفیتم و اون ایستاده، هیچ اشکالی نداره. بازم اگه هیچ یادی از ما نکنه، هیچ اشکالی نداره. اما ما یادش می کنیم و با یادش خوش می شیم تا اون دنیا بهش بدهکار نباشیم. یه شب، یه جایی توی صفحات تقویم زندگیم، تو صفحه ای به اسم تولد، نوشتم که می روم، رفتنی از جنس بلور، شکستنی، اما ارزشمند. "خداحافظ رفیق" \|+\| نوشته شده توسط سعید در سه شنبه 12 خرداد1388 \|


	قصه روزگار مي‌دانم از روزگار خسته دل رفتن سهم تو شد من بايد مي‌ماندم تا رسم سوختن را از شمع تنها بیاموزم نمي‌دانم تو رفتي تا چه چيز را بياموزي اما مي‌دانم روزگارت بهتر از من نيست اگر هم باشد حسود نيستم شاكرم.... بدان با رفتنت زندگی ام همچون وبلاگم بی عکس شده است بی رنگ و حرف هایم بی روح مرا ببخش به خاطر همه بی کسی هایم \|+\| نوشته شده توسط سعید در چهارشنبه 23 اردیبهشت1388 \|


	بهار آمد می نگارم تا نگاشتن نگارستان ها فراموشم نشود. یکی از این کنار،آهسته رفت. نه!شاید هم آهسته گذشت، یا شاید فقط عابری بود نا آشنا،که عبور کرد. اما نه،آشنای غریبه ای بود که سال ها خوب می شناختمش،می دیدمش و گاه لحظه های طولانی به سخن می نشستیم،اما هیچ گاه خوب یکدیگر را ندیدیم. هر چه بود گذران لحظه ها نام گرفت. و این گذران لحظه ها،امروز خاطراتی شده اند بس ریشه دار،در دل تاریکی های فرداهایی خسته که نیامده به دیروز بدل خواهند شد. چه کسی می داند همنشین فردایت چه کسی است. و من این گونه بهار را آغاز می کنم به امید آنکه خاطراتی شیرین شوند برای روزهای سرد زمستانی که از راه خواهد رسید، زود. \|+\| نوشته شده توسط سعید در شنبه 15 فروردین1388 \|


	سال نو مبارک آخرین برگ از صفحات فصل زمستان تنهایی را با دود اسفند به کلمه پایان می رسانیم تا کتاب ۸۷ را ببندیم. امید دارم کتاب سال جدید را با فصل بهار با کلماتی چون عشق، دوستی، مهربانی و سلامتی آغاز کنیم. آغازی برای روزهای طلایی \|+\| نوشته شده توسط سعید در چهارشنبه 28 اسفند1387 \|


	بیابان سرو به قامت ایستاده ماه خمید در آب بیابان چون مرداب. برای ساربان نیز نخل ها ایستاده گریستند برای نخلستانی که خمیده رفت. ستاره ها یک به یک به بهانه دنباله دار شدن فرو ریختند و ماه ماند و تنهایی شب میان ابرهای طوفان زا. \|+\| نوشته شده توسط سعید در یکشنبه 29 دی1387 \|


	انتظار سکوت همه ی معنای زندگی خاموش من است تنهایی مکمل روزهای بی کسی و مرگ تنها نگاه بان نبودن من. اینجا شاید کسی خفته باشد آهسته دور شو یار دیروز من. سکوت مطلقم در حجم شکسته آوار خاطره یی از نگاه هایی که در جاده جا گذاشته ام. و چه زیبا گفت"قیصر"شعرهای "امین پور" «قطار می رود تو می روی تمام ایستگاه می رود و من چقدر ساده ام که سالهای سال در انتظار تو کنار این قطار رفته ایستاده ام و همچنان به نرده های ایستگاه رفته تکیه داده ام!» \|+\| نوشته شده توسط سعید در یکشنبه 15 دی1387 \|


	جاده ی من من همون خط ممتد تنهایی جاده ام که تو دل کویر بی مهتاب زیر پای مسافرای خسته و غریب آهسته فراموش می شم تو تاریکی گم می شم. \|+\| نوشته شده توسط سعید در یکشنبه 26 آبان1387 \|


	دل تنگی دل تنگی اگر مجال دهد، وقت گریستن است. اما افسوس اشک ها نیز با آسمان چشمان من قهر کرده اند. دل تنگی اگر مجال دهد، هنگامه عاشق شدن است. دل تنگی واژه غریب روزهای تنهایی. من از سکوت می نویسم تا کوه به بلندی خاموشش ننازد من از دل می نویسم تا دریا به امواج خروشانش مغرور نشود من از تنهایی می گویم تا کویر به تک بوته خشکیده اش سخت نگیرد من از خودم جرات ندارم بنویسم از اشکی که می ریزد از قلبی که می لرزد و از خاطره ای که عزیز است. من از هنگامه عاشق شدن می گویم زمانی که دو نگاه می شکند مجالی برای دل باختن نمی ماند من از حجاب پشت پنجره می گویم که چشم ها را گرفته است. باز به دل تنگی رسیدم با دل تنگی نبودنت چه کنم؟ به چشم، به قلب، به گوش، به دست، به پا به همه خاطره ها خوب سپردم یاد تو را یا دلی که همیشه زنده است کنار من، تو بگو با دل تنگی نبودنت، گریه کنم شعر بنویسم نقاشی بکشم یا غرقه در روزگار روز بگذرانم نمی دانم با دل تنگی نبودن تو چه کنم؟ دل، دل تنگ لحظه کنار تو بودن دل تنگ سر به شانه ات گذاشتن دل تنگ شب هایی که نیستی. دل تنگ دل تنگی واژ های غریب است واژه ای از عمق خاطر های نزدیک جنس آشنایی خاطره ای با تو تو بگو با دل تنگی نبودنت چه کنم؟ \|+\| نوشته شده توسط سعید در یکشنبه 26 خرداد1387 \|


	تکرار یک شروع به طلوع سکوت من خوش آمدی کنار همه نبودن هایم، دوباره نبودن تقدیر شد کنار همه سکوت هایم، دوباره خاموشی حاکم شد و کنار همه نخندیدن هایم، دوباره گریه زنده شد و سکوت، تمام همبازی تنهایی من است. کنار باغچه زندگی یادش رفت با غبان بچیند گل های تنهایی را گل های نومیدی را اما باد یادش بود با خود ببرد همه قاصدک های خاطرات روزهای روشن را اما یادش نبود من برای همیشه باید تنها باشم و این بار حوض کوچک قلبم ترک خورد اما نمی دانم چرا ماهی نترسید بی تابی نکرد شاید قلب کوچک او هم سنگی شده بود......... خاموش بی صدا این کوچه ها را زیر برف سنگین زمستان تنهایی می روم. \|+\| نوشته شده توسط سعید در چهارشنبه 22 خرداد1387 \|


	هستی بر باد رفته می شکنم در نگاهت آهسته تر از آنکه کسی بشنود صدایش را می شکنم در سکوتت بی تاب تر از آنکه یاد کند دلی می روم از جاده ها، روبروی چشمانت بی آنکه از غبار رفتنم چشمی به درد آید می توانم یک برگ ،یک زندگی،یک سکوت کوتاه باشم می توانم خاطره ای در گوشه چارقد مادر بزرگ باشم اما بادبادکی رنگی به دست کودکی بازیگوش همچون آرزوهایم بر بادم آهسته می بازم هستی نداشته ام را هستی بر باد رفته ام را \|+\| نوشته شده توسط سعید در شنبه 4 خرداد1387 \|


	حس بهار گوش من با گوش تو آشناست قلبم از جنس بلور، جنس سکوت صدایت را می خوانم نک به تک با واژه های دوست داشتن بهار گوش من با گوش تو آشناست نگاهت را می بینم در کنار پنجره در امتداد نور که قد کشیده به قد تنهایی سرو بلند کنار باغچه زندگی گوش من حتی با حس تو آشناست پوست تو که نازک تر از گلبرگ بیابان ترک بر می دارد قلب عاشق را وحس می کند شکستن تخم مرغ رنگ شده دختر همسایه را گوش من با گوش تو آشناست تویی که حس شیرین زندگی را از کام عسل به امانت گرفتی برای شیرینی روزهای تلخی که برای همیشه رفته اند گوش من با خیلی چیزهای دیگر آشناست صدای قدم هایی که می آیند تا دفتر خاطرات نو را به من ،به روزگار رفته هدیه دهند تا شاید رسم هدیه دادن زنده بماند و بگوید چرا پروانه، عاشقانه جان خود را به شمع نیم سوخته هدیه کرد تا روشنی بخش محفل عشاق باشد ومن همه این ها را از ترک گلدان کنار حوض یافتم که بهار آمده با گوش هایم شنیدم آخر گوش من با گوش تو آشناست \|+\| نوشته شده توسط سعید در شنبه 17 فروردین1387 \|


	روزها روزهایی که می روند همه جزو خاطره ها خواهند شد و روزهایی که می آیند، همه امید، همه شور و همه عشق خواهد بود. سال نو مبارک \|+\| نوشته شده توسط سعید در سه شنبه 28 اسفند1386 \|


	زمستون رفت و بهار آمد این روزها تو هر وب لاگی حرف از رسیدن بهار و روزهای عیده که دارن مردم خوشحالی می کنن. اما هیچ کس فکر ارفتن زمستون نیست، زمستونی که برامون برف داشت، قشنگی داشت، سفیدی داشت، حالا که داره میره هیچ کس براش نارحت نیست انگاری که هیچ کس زمستون دوست نداشت. آخه آدم واسه کسی که دوستش داره و اون داره میره حداقل یه آهی می کشه. اما نمی دونم چه حکمتی که هیچ کس ناراح رفتن زمستون نیست. باشه عیب نداره من هم به نوبه خودم از اومدن بهار خوشحالم و از این که در کنار دوستان و بهترن کسی که دوستش دارم هستم احساس خوبی دارم. \|+\| نوشته شده توسط سعید در دوشنبه 27 اسفند1386 \|


	دوباره تنهایی برف می باره یا بارون مهم نیست، مهم این که دل آسمون گرفته و داره اشکاشو می ریزه. کجایی یا حالت چه طوره مهم نیست، مهم این که وقتی تیکه تیکه ، قطره قطره می شی، دیگه هیچی از تو نمی مونه، جز یه خاطره توی همه سکوت تنهایی. سکوت بلند تنهایی که دیگران بعضی وقتها هم خودت می سازی. سکوتی که یا تو نمی فهیمش یا دیگران، اما هست و با بودنش به یادت می یاره که هیچی نیستی. با زهم این مهم نیست. مشکل از اونجا شروع می شه که نمی دونی کجا وایستادی و چی می خوایی تازه اون موقع است که معنی اینو می فهمی تو جمع بودن و تنها بودن، همه جا رو و همه رو دیدن اما هیچ و هیچ چیز نبودن. تنهایی که رو پیشیونی نوشت ماست خوش به حال اونایی که کسی رو دارن. \|+\| نوشته شده توسط سعید در سه شنبه 23 بهمن1386 \|


	گمشده غیبت دو ماهه ام دلیل نبودنم نبود. بلکه دلیل گمشدنم بود. گمشده بودم در دنیای بزرگ آدم های کوچک و یا دنیای کوچک آدم های بزرگ. هر دو این ها مرا رنج می دهد، چون هیچ کدام را نمی شناسم. در این فاصله رنج ها و صدمات بسیاری از اطرافیان به من رسید و صد البته بسیار بودند نیز که کمکم کردند که اگر حضور آن یاران نبود شاید هنوز هم نتوانسته بودم بر خیزم. سلامی دارم به همه عزیزانی که مرا از یاد نبرده اند. \|+\| نوشته شده توسط سعید در شنبه 20 بهمن1386 \|